Немецкий язык стр 147 упр 5f талица вопросы по фестивалям листапад и берлинеле

 

 Ihr habt über zwei Filmfestivals gelesen. Vergleicht sie und füllt die Tabelle aus. Übertragt sie aber in eure Hefte.

Вы читали о двух кинофестивалях. Сравните их и заполните таблицу. Но перенесите их в свои тетради.

1) Das ist das zweitgrößte Filmfestival nach dem Festival in Cannes.
(Filmfestival „Berlinale“)

2) In diesem Festival kann man sich die besten Filme aus der ganzen Welt ansehen.
(Filmfestival „Listapad“)

3) Die Preise verleiht eine internationale Juri.
(Filmfestival „Berlinale“) , (Filmfestival „Listapad“)

4) Im Filmfestival präsentiert man auch ein Kinderfilmfest, ein Forum für den
deutschen Film und ein internationales Forum des Jungen Films.  
(Filmfestival „Berlinale“)

5) Als Preise verleiht man „Bären“.  
(Filmfestival „Berlinale“)

6) In diesem Festival führt man verschiedene Wettbewerbe durch.
Zum Beispiel, der Wettbewerb der langen und kurzen Spiel-, Animations- und Dokumentarfilme.  
(Filmfestival „Listapad“)

7) Das Programm des Festivals ist einzigartig, es besteht aus drei Teilen: dem Spiel-, Dokumentar- und Kinderfilm. (Filmfestival „Listapad“)


1) Это второй по величине кинофестиваль после Каннского фестиваля.   («Берлинале»)

2) На этом фестивале можно посмотреть лучшие фильмы со всего мира.(«Лістапад»)

3) Призы присуждается международным жюри.    («Берлинале») ,  («Лістапад»)

4) На кинофестивале представлены также детский кинофестиваль, форум немецкого кино и международный форум молодых фильмов. («Берлинале»)

5) В качестве награды дают "Медведей".  («Берлинале»)

6) На этом фестивале проводятся различные соревнования.
Например, конкурс полнометражных и короткометражных художественных, анимационных и документальных фильмов.   («Лістапад»)

7) Программа фестиваля уникальна, она состоит из трех частей: художественного, документального и детского. («Лістапад»)

НЕМЕЦКИЙ ЯЗЫК СТР 146 УПР 5е

e. Lest die Information über das belarussische Filmfestival „Listapad“. Überprüft eure Antworten.

Das Minsker internationale Filmfestival „Listapad“ ist das größte Filmfestival in Belarus und hat eine mehr als 20-jährige Geschichte.
Das Filmfestival findet jährlich im November in Minsk statt.
Es versammelt die besten Filme aus der ganzen Welt.
Das Festival wird von Jahr zu Jahr erfolgreicher, besonders in den letzten Jahren.
Das internationale Programm ist immer perfekt gewählt.
Hier kann man sich die besten Filme aus der ganzen Welt ansehen.
Das Programm des Festivals ist einzigartig, es besteht aus drei Teilen: dem Spiel-, Dokumentar- und Kinderfilm.
Im Programm des Festivals stehen nur die besten Spiel-, Dokumentar- und Animationsfilme.
Die Filme wählt eine internationale Jury.
Im Rahmen des Festivals führt man verschiedene Wettbewerbe durch.
Zum Beispiel, an einem Wettbewerb präsentiert man lange und kurze Spiel-, Animations- und Dokumentarfilme der belarussischen Filmautoren, die in den letzten zwei Jahren gedreht worden sind.
Man führt auch Rundtische, Meisterklassen, Besprechungen und Diskussionen durch.

Das Filmfestival „Listapad“ gibt den Belarussen eine einzigartige Möglichkeit, sich mit der feinen Filmkunst bekannt zu machen und sich mit den berühmten Gästen des Festivals zu unterhalten.

                               ПЕРЕВОД

 е. Читайте информацию о белорусском кинофестивале“Листапад". Проверьте свои ответы.

Минский международный кинофестиваль“ Листапад " является крупнейшим кинофестивалем в Беларуси и имеет более чем 20-летнюю историю.
Кинофестиваль проходит ежегодно в ноябре в Минске.
Он собирает лучшие фильмы со всего мира.
Фестиваль становится более успешным из года в год, особенно в последние годы.
Международная программа всегда выбирается идеально.
Здесь можно посмотреть лучшие фильмы со всего мира.
Программа фестиваля уникальна, она состоит из трех частей: игрового, документального и детского кино.
В программе фестиваля только лучшие игровые, документальные и анимационные фильмы.
Фильмы выбирает международное жюри.
В рамках фестиваля проводятся различные конкурсы.
Например, на конкурсе представлены длинные и короткие игровые, анимационные и документальные фильмы белорусских кинематографистов, снятые за последние два года.
Также проводятся круглые столы, мастер-классы, встречи и дискуссии.

Кинофестиваль“ Листапад " дает белорусам уникальную возможность познакомиться с прекрасным киноискусством и пообщаться с известными гостями фестиваля.

НОВЫЕ СЛОВА ПО ТЕМЕ (МИНИ-СЛОВАРИК)
Im Rahmen des Festivals          В рамках фестиваля
Das Filmfestival                            Кинофестиваль
eine internationale Jury              международное жюри
Das internationale Programm   международная программа
Das Filmfestival „Listapad“        Кинофестиваль“ Листапад "  
eine einzigartige Möglichkeit     уникальная возможность
Rundtische    круглые столы
Meisterklassen    мастер - классы
Besprechungen     встречи (обсуждения, дискуссии, совещания)
Diskussionen     дискуссии
Spielfilme             игровые фильмы
Dokumentarfilme    документыльные фильмы
Animationsfilme   анимационные фильмы
20-jährige Geschichte   20-летняя история
Zum Beispiel   например
wählen   выбирать
führen
    проводить, направлять, лидировать, держать, вести, руководить, возглавлять, управлять.
immer   всегда                
Geschichte  история
findet   прохидит
jährlich  ежегодно
der feinen Filmkuns   прекрасное киноискусство
berühmten  извеснтые

 

НЕМЕЦКИЙ ЯЗЫК 8 КЛАСС. УПР 4б, стр 143

 b. Lest und ergänzt eure Information.
In Belarus hat man Filme geschaffen, die die Geschichte des Volkes im Laufe von Jahrhunderten widerspiegeln, so die dokumentarischen Spielfilme.
Im Genre der historischen Legende drehte J. Elchоw den Spielfilm „Anastassija Sluzkaja“ über die Ereignisse des 15. Jahrhunderts.
An der Grenze zum 21. Jahrhundert traten die Themen der Ökologie und des Wertes der einzigartigen belarussischen Natur in den Vordergrund.

Zum ersten Mal hat man Filme mit christlicher Problematik gedreht: „Sofia von Polozk“, „Unter den Flügeln von Euphrosyne“; „Glockengeläut“ von W. Zesljuk.

Die Meisterschaft von belarussischen Filmkünstlern hat man in verschiedenen Zeiten hoch während der internationalen Filmfestspiele eingeschätzt. 

Zum Beispiel, das soziale Drama über Rauschgiftsüchtige „Unter dem blauen Himmel“ (Regisseur W. Dudin) wurde im Jahr 1990 auf den 47. internationalen Filmfestspielen in Venedig (Italien) mit mehreren Ehrenpreisen ausgezeichnet: Preise der italienischen Filmklubs, der italienischen Kritiker und Publikumspreis. 

Und das Kriegsdrama, Klassik der vaterländischen Filmkunst von Regisseur W. Turow „Durch den Friedhof“ wurde im Jahr 1994 durch den Beschluss der UNESCO in die Liste der 100 besten Filme der Welt eingetragen.

In den letzten Jahren wurden die belarussischen Filme „Anastassija Sluzkaja“ (Regisseur J. Elchow), „Dunetschka“ (A. Efremow), „Im August 1944“ (M. Ptaschuk), „Brester Festung“ (A. Kott) mit den Preisen verschiedener Filmfestspiele ausgezeichnet. 

Der Film „Im Nebel“ (Regisseur S. Losnitsa) wurde mit dem Preis der internationalen Föderation der Filmkritik FIPRESCI auf den 65. internationalen Filmfestspielen in Cannes (Frankreich) ausgezeichnet. 

Der Kurzfilm „Dasselbe Blut“ vom Regisseur M. Semjonow-Alejnikow hat im Internationalen Festival der Filme vom Zentral- und Osteuropa „Let’s Cee Film Festival“ in Wien den Hauptpreis bekommen.

 ПЕРЕВОД

 b. Прочитайте и дополните вашу информацию.

Беларуси созданы фильмы, отражающие историю народа на протяжении веков.. так и документальные художественые фильмы

В жанре исторической легенды Ю. Элхов снял художественный фильм "Анастасия Слуцкая" о событиях 15-го века.

На границе 21-го века на темы экологии и ценности уникальности мира  природы.
 Беларуси выступали на первый план.

Впервые снимал фильмы о христианской проблематике“ София Полоцкая ; “ Под крыльями Евфросинии „ ;“ Колокольный звон " В. Цеслюк.

Искусство белорусских кинематографистов в разное время было высоко оценено во время международных кинофестивалей.

Например, социальная драма о наркоманах „Под голубым небом " (режиссер В. Дудин) была удостоена нескольких почетных премий на 47-м международном кинофестивале в Венеции (Италия) в 1990 году: призов итальянских киноклубов, итальянских критиков и зрительских премий.

А военная драма, классика отечественного киноискусства режиссера В. Турова“ Через кладбище " была внесена в 1994 году решением ЮНЕСКО в список 100 лучших фильмов мира.

В последние годы белорусские фильмы "Анастасия Слуцкая „(режиссер Ю. Ельхов),“ Дунечка „(А. Ефремов),“ В августе 1944 года „(М. Пташук),“ Брестская крепость" (А. Котт) были удостоены призов различных кинофестивалей.

Фильм “ В тумане " (режиссер С. Лосница) был удостоен премии Международной федерации кинокритики ФИПРЕШИ на 65-м международном кинофестивале в Каннах (Франция).

Короткометражный фильм “ Та же кровь„ режиссера М. Семенова-Алейникова получил главный приз на Международном фестивале фильмов Центральной и Восточной Европы“ Let's Cee Movie Festival " в Вене.

                БЕЛОРУССКИЕ  РЕЖИССЁРЫ И ИХ ФИЛЬМЫ

режиссер Юрий Елхов    художественный фильм "Анастасия Слуцкая"
режиссер В. Цеслюк     фильмы о христианской проблематике: “ София Полоцкая ; “ Под крыльями Евфросинии „ ; “ Колокольный звон " .

режиссер В. Дудин          Социальная драма о наркоманах „Под голубым небом " .
режиссер В. Турова         военная драма “ Через кладбище "
режиссер Ю. Ельхов        белорусскией фильм "Анастасия Слуцкая „
режиссер А. Ефремов     белорусскией фильм  "Дунечка „
режиссер М  Пташук         белорусскией фильм   “ В августе 1944 года „
режиссер А. Котт               белорусскией фильм “ Брестская крепость"
режиссер С. Лосница      Фильм “ В тумане "
режиссер М. Семенов-Алейников    короткометражный фильм “ Та же кровь„         

Regisseur J. Elchоw          historischen Legende den Spielfilm „Anastassija Sluzkaja“
Regisseur W. Zesljuk        Filme mit christlicher Problematik:  „Sofia von Polozk“, „Unter den Flügeln von Euphrosyne“; „Glockengeläut“ .
Regisseur W. Dudin        das soziale Drama über Rauschgiftsüchtige „Unter dem blauen Himmel“

Regisseur  W. Turow      das Kriegsdrama  „Durch den Friedhof“
Regisseur J. Elchow       die belarussischen Filme „Anastassija Sluzkaja“
Regisseur  A. Efremow  die belarussischen Filme „Dunetschka“
Regisseur  M. Ptaschuk       die belarussischen Filme  „Im August 1944“
Regisseur  A. Kott                 die belarussischen Film  „Brester Festung“
Regisseur S. Losnitsa        Der Film „Im Nebel“
Regisseur M. Semjonow-Alejnikow   Der Kurzfilm „Dasselbe Blut“

                    

                        НОВЫЕ СЛОВА  ПО ТЕМЕ
Der Film    фильм
Spielfilm   художественный фильм
dokumentarischen Spielfilme   документальные художественные фильмы
Der Kurzfilm   короткометражный фильм
das Kriegsdram   военная драма
die belarussischen Filme   белорусские фильмы
Regisseur  режиссёр
Filmkunst   киноискусство
International Festival   международный фестиваль
Internationalen Festival der Filmе     Международный фестиваль фильмов
internationalen Filmfestspielen in Cannes  Международный фестиваль фильмов в Каннах
Klassik der vaterländischen Filmkunst     классика отечественного киноискусства
Zum Beispiel   например
Zum ersten Mal     Впервые

 

Пытанні па змесце аповесці В.Быкава "Жураўліны крык" 1-16 часткі Да аповесці В.Быкава “Жураўліны крык” (1-16 частка)

Пытанні па змесце аповесці В.Быкава "Жураўліны крык" 1-16 часткі
Да аповесці В.Быкава “Жураўліны крык” (1-16 частка)

1 варыянт
 Што зберагаў у сваім заплечніку баец Пшанічны?
Хто з герояў забіў за вайну аднаго немца?
Колькі ўжо часу ішла вайна?
Чым аргументаваў выбар ваеннай спецыяльнасці Аўсееў?
Якім прадметам ў школе аддваў перавагу Аўсееў?
За што пакрыўдіўся на сваю маці Глечык?
Як складваліся адносіны Фішара і Карпенкі?
Што захапляла Фішара па жыцці? Як змянілася яго меркаванне пасля таго, як ён апынуўся на вайне?
Як гіне Пшанічны?
Што кіруе Фішарам, калі ён не хаваецца ў акопе і бесперапынна страляе па немцах, якія набліжаюцца да чыгуначнага пераезду?
У якога героя твора бацьку забівае токам?
У якога з байцоў было імя Барыс?
Які нямецкі трафей, прынесены Свістам, разбівае Карпенка?
Хто з герояў спадзяваўся атрымаць ордэн пасля вайны?
Пра што шкадаваў Карпенка пасля першага бою?

2 варыянт
Хто кіраваў байцамі, якіх пакінулі на перездзе. Назавіце яго вайсковае званне.
Каго ў творы называюць “інтэлігентам,вучоным”?
Якая задача стаяла перад байцамі, кінутымі на чыгуначным пераездзе?
Хто з герояў адбываў турэмнае наказанне і за што?
У чым быў абвінавачаны бацька Пшанічнага?
Свая рубашка бліжэй да цела. Дэвіз якога героя па жыцці?
З чаго згатаваў апошнюю вячэру для байцоў Свіст?
Дзе па жыцці Пшанічнаму перашкаджала мінулае яго бацькі?
Каго з байцоў Карпенка адвёў у “сакрэт”?
Каго з байцоў Карпенка называў зялёным і нявопытным?
У якога з байцоў было імя Алік?
Колькі бронетранспарцёраў падбіў Свіст?
Хто з герояў ідзе за трафеямі да забітых немцаў?
Якім дасягненнем хваліцца Аўееў пасля сутычкі з немцамі?
Чым закончылася першая атака немцаў?
Да аповесці В.Быкава “Жураўліны крык” (1-16 частка)

 

Праўда Глечыка і праўда Аліка Аўсеева (Дыялог)

У аповесці «Жураўліны крык» Васіль Быкаў не выносіць катэгарычны прысуд сваім героям, дае магчымасць нам, чытачам, самім| зрабіць вывад аб высокасці ці нізкасці паводзін. Акрамя гэтага ён дае магчымасць кожнаму герою ці адкрыта выказацца ў дыялогу з таварышамі па зброі, ці раскрыцца ў маналогах «сам сабе». Паспрабую прадставіць погляды Глечыка і Аліка Аўсеева на жыццё ў форме дыялогу з уліксам аўтарскай і маёй асабістай пазіцыі.

Глечык. Я так мала жыў. Ніякай радасці на бачыў. Але сягоння цяжка не толькі мне аднаму, а і ўсім. Што маё жыццё значыць у параўнні з жыццём народа?

Аўсееў. Я пражыў так мала. Так мала зрабіў. Не паспеў стаць тым кім хацеў. Мне маё жыццё дарагое. Хай другія паміраюць, а я хачу жыць! Я жыць хачу!

Глечык. Я таксама, як і ты, хачу жыць. Але што будзе з тымі, каго пераможа вораг? Што станецца з тваімі маці, бацькам, з маленькімі дзеткамі?

Аўсееў. Мяне не цікавіць, што станецца з іншымі. Іншыя хай бароняцца самі ці хай іх бароняць бацькі. Паўтараю: мне дарагое мае жыццё. I калі я яго цяпер не ўратую, не здамся ў палон, мяне не будзе. Да д’ябла тваю філасофію дапамогі камусьці, ратавання Радзімы, Радзіма — гэта я!

Глечык. Любіць толькі сябе мяне не вучылі ні бацькі, ні настаўнікі ў школе. Маё асабістае жыццё — маленькая часцінка, дробная пясчынка жыцця чалавечага. Я жыву дзеля таго, каб нехта ўспомніў: «Жыў Глечык. Жылі яго сябры, таварышы па зброі Віцька Свіст, Карцеш Фішар. Стаялі насмерць на пераездах, на невядомых вяршынях, гінулі на пераправах, каб жылі мы». Я жыву не толькі для сябе. I табе, Алік раю жыць гэтаксама. Мы — гэта наш народ, наша Радзіма.

Аўсееў. Не пераканаў! Жыццё даецца чалавеку адно, і ніхто не мае права адбіраць яго ў чалавека, нават Радзіма. Нават народ. У мяне — так-сама. Што гэта за Радзіма, калі яна не можа абараніць, зберагчы сваіх сыноў і дачок? Што гэта за народ, які добраахвотна памірае пад кулямі ворагаў? Ты даруй мне, Аніка-ваяр, але я — індывідуаліст. Маё «я» ўва мне з малаком мае маці. Я — таленавіты. Я хачу рэалізавацца ў адзіным дадзеным мне жыцці.
Глечык. Я таксама хачу рэалізавацца, хоць і не такі таленавіты, як ты. Аднак мне, нам выпаў іншы лёс: паміраць, каб жылі нашы нашчадкі, каб жылі дзеці і ўнукі тых, хто ацалее ў гэтай навале. Яны рэалізуюць свае і нашыя надзеі і мары. Я не здамся ворагу, буду стаяць да канца.

І табе не раю ісці да ворага на паклон.

Аўсееў. Ідзі ты да д’ябла. Не хачу больш слухаць тваю дэмагогію. Я пайшоў, а ты як сабе хочаш.

Глечык. Ах ты, мамчын сыночак! Жыць табе хочацца! На ўсё табе напляваць! Не, не дазволю ісці ў паслугачы да ворага! Смерць здрадніку!

Каментарый. Хто з двух герояў мае большую рацыю? Я думаю, Глечык. Аднак прызнаю часцінку праўды Аўсеева: каму хочацца паміраць у маладым узросце? Жыццё чалавеку даецца толькі адзін раз. Аднак жыццё здрадніка — ці ж гэта жыццё?

 

Галерэя вобразаў у аповесці Васіля Быкава "Жураўліны крык"

Аповесць «Жураўліны крык» В. Быкаў напісаў у 1959 годзе. Гэта аповесць пра вайну. Быкаву заўсёды важна, каб чытач адчуў па магчымасці ўсё, што перажывалі салдаты і камандзіры ў чаканні блізкага бою, перад тварам смерці.
     Шэсць чалавек пакінуты прыкрываць адступленне батальёна на пераездзе ў першыя, самыя трывожныя дні і гадзіны вайны. Яны засталіся па загаду і абавязку, хоць кожная жылка трымціць. Кожны з байцоў па-свойму перажывае экстрэмальныя ўмовы. Героі трымаюцца па-рознаму.
     Аўсееў прывык разважаць, рэвізаваць і знаходзіць самае правільнае з усіх магчымых рашэнняў. Такую звычку ён набыў даўно, яшчэ ў школе. За год да вайны Аўсееў стаў курсантам ваеннага вучылішча. Але з першых дзён яму там не спадабалася. Праўда, тыя нягоды хутка скончыліся. Калі пачалася вайна, яго ў ліку вялікай групы курсантаў адклікалі з вучылішча і з маршавай ротай накіравалі на фронт. Аўсееў спачатку ажно ўзрадаваўся, але ў першым баі яго аглушыла страляніна, асляпіла страхам блізкае смерці, апаліла болем няўдачы і разгрому. Дагэтуль яму так-сяк шанцавала, але, здаецца, прыйшоў канец яго ўдачам. Аўсееў вельмі непакоіўся за заўтрашні дзень, чула яго сэрца — будзе непапраўнае ліха, і ўсё думалася, што зрабіць, каб як абмінуць пагібель.
     Глечык — нясмелы і маўклівы хлопец, зважлівы да старэйшых. Ён ніколі не адкрываў сваіх пакутаў, усё слухаў другіх, думаючы, што яго гора — не гора. Праўда, ад таго не было лягчэй, і ўсё чарнела ўнутры ад непазбыўнага болю мінулага. Ён не хацеў дараваць сваёй маці. Пасля таго, як бацьку забіла токам, яна на нейкае свята запрасіла да іх у госці аднаго чалавека. Глечыку гэта не спадабалася. Праз нейкі час маці выйшла замуж. Але пачалася вайна, і маці з Настачкай зноў засталіся адны. Хлопец разумеў, што трэба ратаваць сям’ю ад той навалы, якая няспынна кацілася на ўсход, але былая крыўда не давала яшчэ забыцца на яе.
     Свіст — вясёлы і добры чалавек, які можа ўзняць) настрой. Да вайны ён сядзеў у турме, а потым добра ахвотнікам пайшоў у Чырвоную Армію. Свіст не быў злапамятны, як Пшанічны.
     Карпенка паходзіў з простага люду. Вялікая Айчынная вайна была не першай у яго жыцці. Ранейі прыйшлося ваяваць з фінамі.
     Героі Быкава розныя, але смерць аб'яднала іх усіх. Адзін за адным гінуць і вучоны-інтэлігент Фішар, і здаравяка Карпенка, і бесклапотны Свіст. Забілі нават тых, шго спрабавалі абхітрыць і таварышаў, і самую смерць — Аўсеева і Пшанічнага. Самым апошнім загінуў Глечык.
     Васіль Быкаў імкнуўся, каб чытачы ярка ўявілі трагізм ваенных падзей, сведкам якіх ён быў, адчулі боль стратаў, бязлітаснасць і тугу смерці.

САЧЫНЕННЕ ПА ЖУРАУЛИНАМУ КРЫКУ

 Параўнанне вобразаў герояў
1.    Даваеннае жыццё герояў.
2.    Што аб'ядноўвае і розніць Фішара і Глечыка?(Аўсеева і Пшанічнага)
3.    Якія погляды герояў табе падаюцца найболыш прывабнымі?Чаму?
    4.    Аўтарскія адносіны да герояў.
    5. Твае адносіны да герояў і іх учынкаў.


Прыкладны план сачынення
1. Уступ.

-Хто такі В.Быкаў. Які ўклад унёс у развіццё беларускай літаратуры.
-Аб чым аповесць?(тэма)
-Якую праблему вырашае аўтар( чалавек на вайне).

2. Асноўная частка.
- Якая задача стаяла перад байцаамі? Які выбар быў перад імі?
- Ці прайшлі выпрабаванне вайной героі?Чаму?( характарыстыка героя, можна для параўнання два героі, па схеме, прапанаванай на папярэдніх уроках)
- Адносіны В.Быкава да свайго героя.
- Асабістыя адносіны да героя.

3. Заключэнне.
- У чым ідэя твора? Чаму вучыць твор? Чым значны твор для нас, моладзі 21 стагоддзя?

Васіль Уладзіміравіч Быкаў, беларускі празаік, драматург, публіцыст. Нарадзіўся ў 1924 годзе ў вёсцы Бычкі Віцебскай вобласці.

Васіль Быкаў – удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, ён быў двойчы паранены.
Ён прайшоў праз пекла вайны і тое, што ён перажыў і адчуў, магло легчы ў аснову гэтай аповесці.

Васіль Быкаў — аўтар самых пранізлівых кніг пра вайну.
Па яго творах былі пастаўлены дзесяць фільмаў, балет і опера.
Экранізаваныя, у прыватнасці, былі «Трэцяя ракета», «Альпійская балада», «Пастка», «Дажыць да світання», «Воўчая зграя», «Абеліск», «Сотнікаў», «Знак бяды».

Васіль Быкаў – значная асоба ў гісторыі беларускай культуры, ён праславіў беларускую літаратуру на ўвесь свет.

Пісьменнік-франтавік у надзвычай моцных вобразах паказаў жорсткую праўду вайны. Тэма вайны наклала глыбокі адбітак на ўсю творчасць Васіля Быкава, які не раз бачыў жорсткасць фашысцкіх захопнікаў і жудасныя карціны смерці сяброў, аднавяскоўцаў.

У аснове творчай манеры Быкава – суровая праўда ў адлюстраванні вайны, яе драматычных і трагічных сітуацый, пільная ўвага да думак і пачуццяў чалавека, дэмакратызм і абвостраная чалавечнасць, філасофская насычанасць і выразнасць апавядальнай манеры.

У сваіх творах пісьменнік расказваў пра барацьбу беларускага народа, пра мужнасць партызан і падпольшчыкаў, жыццё франтавікоў. Акрамя гэтага, аўтар з усёй шматграннасцю і глыбінёй даследаваў прыроду страху і здрадніцтва, у фінале якіх заўсёды смерць і пагарда.

У кожным радку Васіля Быкава адчуваюцца глыбокая чалавечая боль, трывога, радасць, каханне, надзея, адвечная прага чалавека да духоўнай і маральнай адказнасці.

Звычайна Быкаў пісаў на беларускай мове. Яшчэ ў савецкія часы яго творы былі перакладзены на розныя мовы, прычым большасць перакладаў на рускую мову была зроблена самім пісьменнікам.
Васіль Быкаў усвядоміў вялікую сілу праўды, як адзінай, галоўнай мэты пісьменніка. Той праўды, якая непадуладная часу і аддана служыў ёй. Яна і засталася, як вечная каштоўнасць у беларускай літаратуры.

Сапраўдная творчая біяграфія пісьменніка пачалася з аповесці “Жураўліны крык”. Яна, паводле слоў аўтара, стала першай спробай праўдзіва адлюстраваць падзеі Вялікай Айчыннай вайны.

Гэтая аповесць аб суровых днях сорак першага. Яна была напісаная Быкавым у 1959 годзе, калі пісьменнік жыў у нашым горадзе Гродна. З гэтага твора пачынаецца Быкаў-пісьменнік.
Што такое подзвіг? У чым сутнасць гераізму? На гэтыя пытанні дае адказ пісьменнік у аповесці "Жураўліны крык".

У аповесці "Жураўліны крык" Быкаў піша  аб воінскім гонару і антыгуманных рашэннях камандавання. Аб маладых і не вельмі людзей, якім так хацелася жыць. Пра людзей, запісаных у лагер "ворагаў народа" (Віцька Свіст, Пшанічны), якія гінуць  героем, а другі - здраднікам. Аб маладым, зялёным Глечык, падобным на падбітага, параненага жураўля, які, выбіваючыся з сіл, імкнецца дагнаць жураўліны клін і не можа. Складаная і жорсткая гэтая вайна.

Асноўная тэма аповесцi Васiля Быкава — апiсанне падзей Вялiкай Айчыннай вайны, якая стала для людзей сапраўдным выпрабаваннем. Адных яна зрабiла героямi, а другiх, наадварот, — здраднiкамi.
У сваiм творы аўтар хацеў паказаць характары, псiхалогiю i iнтарэсы людзей на вайне. Чаму адны людзi здольны былi ахвяраваць сваiм жыццём дзеля выратавання iншых, а другiя — не?

Шасцёра салдат на чале са старшыной Карпенка павінны пратрымацца суткі на скрыжаванні шашы і чыгункі, каб абяскроўленыя полк змог замацавацца на новых пазіцыях. Салдаты - вельмі розныя, зусім не падобныя адзін на аднаго людзі. У кожнага свой характар, свае адносіны да жыцця, сваё мінулае.

Шасцёра салдат пакiнуты на пераездзе прыкрываць адступленне батальёна.
Усе разумеюць, што гэта можа быць iх апошнi бой.
Кожны з байцоў перажывае па-свойму, i ўсе трымаюцца па-рознаму.
Нiчым не паказвае свае хваляванне разважлiвы i маўклiвы Карпенка.
Спакойна паводзiць сябе i iнтэлiгент Фiшар, якому больш за ўсё на свеце хочацца цяпер даказаць старшыне, што ён таксама на непiта здольны.
Рагатун i бесклапотны блатняк Свiст i тут не перастае прыдумляць розныя штучкi, каб павесялiць сваiх паплечнiкаў, i гэтым самым вельмi раздражняе Пшанiчнага. Пшанiчнаму не да смешачак, ён зусiм не хоча памiраць.

Адзiнае, на што ён спадзяецца, — што навала iх як-небудзь мiне.
Не падабаецца ўсё гэта i Аўсееву. Ён пачынае заклiкаць астатнiх да адступлення.

Самы малодшы сярод iх Глечык. Для яго гэта будзе першы бой. У яго настроi трывога i ўзрушанасць.
Адзiнае, пра што Глечык думае, — гэта мацi, якую ён пакрыўдзiў i цяпер вельмi шкадуе.Спадзяваннi Пшанiчнага не спраўдзiлiся: вораг з'явiўся.

Першым мужна памiрае, забіўшы адзінага ў сваім жыцці ворага, зусім не ваенны чалавек, кандыдат мастацтвазнаўства Барыс Фішар. Усё жыццё сумленны, ён такiм застаўся да апошняга моманту.
Мужна змагаюцца i з годнасцю развiтваюцца з жыццём Свiст i старшыня Карпенка.
Стойка паводзiць сябе i Глечык. Як нi страшна яму, як нi балюча ад страты сяброў, якiм нi вялiкiм было жаданне жыць — на прапанову Аўсеева ўцякаць ён не згаджаецца.У лагеры здраднiкаў аказваюцца Пшанiчны i Аўсееў. Яны адмоўныя героi твора. Аднак, на маю думку, аўтар са шкадаваннем адносiцца i да iх.

Прычыну паводзiн сваiх герояў Быкаў бачыць у iх мiнулым. Пшанiчнага пакалечыў час. Перад iм як сынам кулака былi закрыты ўсе дарогi. Аўсеева загубiў эгаiзм, прывiты яму ў дзяцiнстве.Захапляючыся мужнасцю i адвагаю Карпенкi, Свiста, Фiшара i асаблiва Глечыка, я не бяру на сябе смеласцi занадта крытыкаваць Пшанiчнага i Аўсеева. Хто ведае, як у такой сiтуацыi павёў бы сябе кожны з нас?

Два чалавекі, Іван Пшанічны і Алік Аўсееў, не вытрымалі выпрабавання вайной. У самы адказны час, калі патрабаваліся мужнасць, узаемадапамога, яны здрадзілі. Здрадзілі сваім сябрам, народу, Радзіме. Пшанічны меў задание ў саставе ўзвода затрымаць на пэўны час праціўніка. I калі таварышы змагаліся на рубяжы да апошняй кроплі крыві, ён перабег да ворага. Пшанічны, пакрыўджаны Савецкай уладай, здрадзіў Радзіме ўжо тады, калі прысягаў для формы, а сам радаваўся прыходу фашыстаў. Ён здрадзіў не ад страху, а абдумана. Калі б Пшанічнаму давялося ваяваць на фашысцкім баку, я думаю, што ён касіў бы з асаблівай жорсткасцю, не разбіраючыся, хто яны, яго ахвяры: старыя, дзеці, жанчыны.

Алік Аўсееў таксама не вытрымаў выпрабавання боем. У самы адказны момант нядаўні выпускнік ваеннага вучылішча змаладушнічаў. Ён убачыў, што становішча ўскладнілася, і вырашыў уцячы, але быў затрыманы байцом Глечыкам. Аўсеева прывяло да здрады шкурніцтва і эгаізм. Ён лічыў вайну месцам, дзе можна праславіцца, атрымаць узнагароды. А калі сапраўды запахла порахам і крывёй, адразу накіраваўся ў кусты.

Фінал аповесці трагічны. Усе загінулі. Але адны загінулі мужна і самаахвярна, усведамляючы важнасць і неабходнасць ахвяраваць сваім жыццём дзеля Радзімы — яны дастойна прайшлі выпрабаванне вайной. А другія, згубіўшы сумленне і годнасць, — як здраднікі.

“Жураўліны крык” — гэта сум, журба па заўчасна загінуўшых маладых хлапчуках, які гінулі невядомымі героямі. Трагедыя гібелі, бесчалавечнасці вайны, жорсткая праўда яе — не ўсе былі героямі, нехта бег, сдаваўся, а нехта, як Карпенка, Світс, Фішар і Глечык выконвалі свой патрыятычны абавязак да канца.
Вобраз салдата ў аповесці "Жураўліны крык" паказаны Быкавым на фоне суровага і трагічнага сорак першага года, самага цяжкага года вайны, калі найбольш востра стаяла пытанне не толькі пра мільёны чалавечых жыццяў, але і пра лёс Радзімы, яе будучыні.

"Жураўліны крык"  вучыць пра тое, колькі адвагі і мужнасці трэба было мець, каб выстаяць да канца і не здрыгануцца.

Дзякуючы такім салдатам як Глечык, мы сёння жывем, ходзім у школу і марым пра будучыню.